De coureur, Timo Wagenaar Hummelinck

In het dagelijks leven ben ik papa van mijn dochtertje Senne (4jr) en zoontje Yarno (0jr). Haar mamma (Elly) en ik hebben elkaar zo’n 8 jaar geleden ontmoet op het circuit van Spa-Francourchamps (waar anders). Ik was daar aan het trainen was en zij kwam daar met race-vrienden uit Friesland. Ikzelf kom uit Utrecht, waar we nu om het hoekje wonen. Daarom reizen we sindsdien om het weekend naar Friesland op en neer. 

 

Drie jaar geleden hebben we een kinderdagverblijf in het centrum van Utrecht opgestart, met dagelijks plaats voor 36 kinderen. Een fantastisch beroep! Mijn vriendin en ik runnen de zaak volledig zelfstandig. We startten destijds midden in de crisis. Daardoor was het moeilijk om de noodzakelijke financiën voor elkaar te krijgen. Toch is alles  gelukt, en goed ook gezien de populariteit van onze crèche. Zoals overal staat de kwaliteit en flexibiliteit voorop.

 

Als zelfstandige ondernemers is het voor ons gemakkelijk om ons aan te passen aan racekalenders en eventuele autoshows of promotiedagen. Maar hoe kwam ik dan in de autosport terecht?

 

De Familie

Hier op de foto mijn dochtertje van inmiddels ruim 4 jaar oud en  mijn levenspartner Elly. Ook zijn we afgelopen jaar opnieuw ouders geworden van Yarno.

 

Twee weken na mijn geboorte zat ik al bij mijn vader op de arm voor de televisie voor de Grand Prix van Nederland in de zomer van 1984. Het is dus mede zijn schuld, dat ik tegenwoordig zo gek van autosport ben. Het zit in onze genen, want al in de jaren zeventig reed mijn vader (Henk Wagenaar Hummelinck) tegen grote namen in de autosport, en altijd voor de prijzen. Ook nu, veertig jaar nadien, doet hij mee aan het Nederlands Kampioenschap Autoslalom en wordt nog steeds regelmatig kampioen.

 

Onder het kopje media vindt u een filmpje van een slalom die Henk reed in Almelo met zijn Protos. Klein ventje als ik was ging ik elke keer al mee en dit was dan ook rond de periode dat het voor mij aftellen was tot ik zelf voor het eerst rijden mocht. Want dat ik ook rijden wilde, dat was zeker!

 

Zelf ben ik destijds ook in de autoslalom begonnen, eerst met een Volvo 340  (heel 'basic' maar wel met achterwielaandrijving), toen met BMW’s  en tenslotte met formuleauto’s. Ik won daarmee eerst de titel ‘Rookie of the year’  en werd een jaar later zelfs tweede in het Nederlands Kampioenschap.

 

Ik ga altijd voor goud, maar blijf daarbij altijd met beide benen op de grond. Waarschijnlijk blijf ik daardoor meestal uit de brokken en in de punten. En uiteindelijk is het gewoon een waanzinnig gaaf om met deze competities mee te mogen doen. Net als in het dagelijks leven eigenlijk.

 

superford

De Elden, een Formule SuperFord waarmee ik dat seizoen direct de titel 

‘Rookie of the year’  binnen sleepte.

 

Ook deze BMW heb ik nog staan, helemaal zelf gebouwd maar het spektakel van rijden met de Caterham wint het. Hetzelfde vermogen als de BMW, maar dan de helft zo licht in gewicht.

 

Door al het 'spelen' met de achterwielaangedreven auto's ben ik in een andere vorm van autosport gerold: het 'driften'. Dit is een jurysport, waarbij je met de auto opzettelijk op snelheid zo dwars mogelijk moet gaan zonder snelheid te verliezen. Al snel raakte ik hieraan verslaafd en heb toen zelf een driftauto gebouwd, waarmee ik kampioen werd in de SemiPro-klasse.

 

Eenmaal in de Pro-klasse beland leek ik kansloos te zijn om met mijn zelf gebouwde BMW een vuist te maken. Mijn concurrenten haalden vaak vanuit het buitenland topauto's met twee tot drie keer het motorvermogen dan waar ik mee reed. Naast het wedstrijdrijden heb ik bij drie verschillende driftscholen aan cursisten lesgegeven in het driften. Maar eerlijk is eerlijk, als je het kunstje eenmaal onder de knie hebt, ga je toch verder kijken. We gaan weer racen!!!

 

eerste driftauto

Dit was de eerste auto die ik eigenhandig ombouwde tot een race-/drift auto.

 

 krantenknipsel

Winnen van het SemiPro-kampioenschap zorgde voor veel demo's en media-aandacht.