15 Aug '13 - Ook met de Westfield succesvol!

11 augustus 2013: ACNN Assen, race 8 en 9

 

Dick Hendriks is een van de Banana’s. Samen met deze jongens rij ik het hele jaar al waardoor we altijd wel wat te knokken hebben op de baan en gezelligheid hebben naast de baan. Enkele weken terug opperde hij het idee om eens een evenement samen te rijden. Onder een barbecue hebben we het plan invulling gegeven en vandaag gaan we dan ook los met zijn Westfield. Erg leuk, want ik heb nog nooit met een andere Seven gereden dan die van mijzelf.

 

 

Omdat er wat onderhoud gepleegd is aan de auto ging Dick zelf de vrije training rijden. Daarna ging ik de kwalificatie in. Met een 2.02.392 was mijn 7e en laatste ronde de snelste. De motor leek wat in te houden dus ik zette hem direct aan de kant om eventuele motorschade te voorkomen. Het leek een brandstofprobleem. Op de paddock was het probleem weg en liep de motor goed. Waarschijnlijk wat lucht of viezigheid in de brandstof denken we. Wel was er nog een hoop winst te halen. Ik heb nog wat moeite met de schakelmomenten en de rempunten. Logisch na 7 rondjes, maar zeker is dat er nog heel veel winst te halen is. Hopelijk kan ik straks in de wedstrijd in een ritme komen of zelfs bij een snellere deelnemer aanhaken.

 

Race 1

Dick start. En goed ook. Hij zet tot de pitstop constant op de staart van Jeroen Liskaljet die met een Advenger Junior rijdt. Een heel andere auto maar wel met ongeveer dezelfde pk-gewichtsverhouding. Hopelijk kan ik na de rijderswissel het gevecht voort zetten. 2 ronden na de rijderswissel kreeg ik opnieuw het probleem van vanmorgen, maar dan veel sterker. Ik was opnieuw bang dat er iets stuk zou gaan. Stel dat ik te weinig brandstof had zou ik toch niet kunnen uitrijden. Als het een ander probleem is, dan kan dat stuk gaan. En uitrijden is met zo’n gesputter toch niet te doen. Dus opnieuw een vroegtijdig einde.


 

Achteraf bleek dat er, door het gebruik van 2 verschillende brandstoftanks in de auto, bij het vullen een luchtbel ontstond waardoor het leek dat de tanks vol waren terwijl dat niet zo was. Jammer voor de race maar gelukkig hebben we het euvel gevonden. En gelukkig stopte ik op tijd, want wieweet was de brandstofpomp anders overleden omdat hij droog kwam te staan.

 

Race 2

Er is zware regen op komst (yes!). We gooiden hagelnieuwe banden onder de auto om maar wat profiel te hebben voor de afwatering. Opnieuw start Dick, zodat ik straks in de regen kan rijden. Van Dick hoeft dat niet zo en ik vindt dat glibberen altijd erg gaaf rijden. En super leerzaam met een nieuwe auto. Maar in de opwarmronde ging het al los. En goed ook! Iedereen kwam binnen en de start was dus afgeblazen. In overleg met de rijders besloot de organisatie om 15 minuten laten een 30 minuten sprintrace zonder rijderswissel te rijden. Hulde voor de organisatie vanwege deze snelle actie. Jammer voor mij, dat dan weer wel. Maar nee, Dick hoefde niet zo te rijden in dit waterballet. Gelukkig gaf Dick me wel het vertrouwen door me zijn auto te laten rijden in deze sprintrace. Een opluchting, want niet iedereen vond het een goed idee om onder deze omstandigheden de baan op te gaan. Niet alle rijders deden dan ook mee met de herstart. Nu heb ik pas 9 ronden met deze auto gereden en moet met nog niet ingereden banden de race in en een staande start doen wat ik nog nooit met deze auto gedaan heb. Maar deze Westfield laat zich erg goed corrigeren en je kunt hem nauwkeurig onder controle laten glijden. Ik was dan ook niet bang voor eventuele schade door de gladdigheid. Natuurlijk kan het met de regen eerder fout gaan, maar het voelde verantwoord. En stoppen kan altijd nog!

 

Terwijl ik me aan het insnoeren was en er een Marshall bij de auto bleef om de organisatie aan te geven dat ik ook naar de startgrid zou komen, kwam Trudi, de vrouw van Dick aanrennen om nog snel de dempers zachter te zetten. Die stonden nog op de droogweer setting. ‘Hoe wil je hem hebben Timo?’ Vroeg Trudi. ‘Geen idee, alles is beter dan dat het nu is. Doe maar wat je altijd doet!’ Top dat ze er nog aan dacht en de dempers open draaide. Laat die race nu maar komen!

 

Twan van der Wouw ging gelukkig ook rijden met zijn Caterham. Hij was vandaag de snelste op de baan en nu de ‘the man to beat’. Hij heeft dan wel meer vermogen, maar in deze omstandigheden heb je daar niet zo veel aan. Twee races terug hebben we op Zandvoort ook al super gevochten, dus hopelijk kan dat met deze Westfield een vervolg krijgen.

 

 

In de opwarmronden bleek het echt nog heel nat te zijn. Een laag water op het asfalt met slootjes en plasvorming. Maar het onderstuur waar ik zo bang voor was viel reuze mee. Nieuwe banden waren een goede keus geweest. Voor de start was nog even in twijfel of ik misschien in zijn 2e versnelling moest starten zoals in mijn Caterham, maar wist niet hoe de auto daarop zou reageren. Daarom nam ik maar het zekere voor het onzekere, en starte in zijn 1. Dat ging erg goed! Ik dook achter Twan aan en kon goed volgen. En wat een gaaf gevecht weer! We wisselden enkele keren van positie maar konden tot het slot van de wedstrijd goed bij elkaar blijven. Halverwege de race merkte ik dat ik in de tweede helft van de rondes (vanaf ‘De Bult’) sneller was dan Twan in deze omstandigheden. Zeker uitkomen ‘Ramshoek’ zat ik er bovenop. Ik besloot wel te dreigen en te pushen maar wilde pas in de laatste paar ronden een laatste inhaalpoging doen. Ik was namelijk erg bang dat Twan op de opdrogende baan gewoon weer voorbij zou komen op het rechte stuk. Een wijze les die ik tijdens het gevecht met Co de Vet eerder dit jaar op Spa, via de pijnlijke weg geleerd had. Maar de rondetijden zakte steeds verder en het werd lastiger om bij te blijven. In de laatste ronde zat ik vanaf ‘de Bult’ direct goed achter Twan. Ik reed er al heel vroeg aan de buitenkant waardoor ik beter uit de bocht weg kwam dan hij. Ik hield de buitenste lijn aan en kon op deze manier langszij komen. Door ‘Ramshoek’ en de ‘Geert Timmer bocht’ was het een kwestie van breed houden en de winst was binnen!

 

Typisch gevalletje van ‘nooit gedacht maar toch gebeurd’. Ik had niet verwacht met de Westfield voorin mee te kunnen doen. Ik vond het verschil met mijn eigen Caterham lang zo groot niet als ik had verwacht. Deze Westfield is een stabiele auto die snel went en zich goed laat corrigeren waardoor je al snel op de grens kunt rijden. Ik miste eerlijk gezegd wel het agressieve geluid van mijn K-series Rover-motor, maar de rijeigenschappen van deze Westfield waren gewoon erg goed. Vooral het remmen en schakelen was een positieve verrassing. Iets waar bij mijn auto wellicht nog winst ligt. Het voordeel van de Kumho’s ten opzichte van de Toyo’s onder mijn auto, was minder groot dan ik dacht. Ze zijn beter, maar geen verschil van dag-en-nacht.

 

Natuurlijk wil ik de volgende race en ook in 2014 weer met mijn Caterham aan de start staan. Dat gaat ook zeker gebeuren! Maar dit aanbod van Dick Hendriks was zeer geslaagd. Erg gezellig en een leuke auto om mee te rijden. En van wat ik begreep, was dat volledig wederzijds. We zijn dan ook al in overleg om andere buitenlandse uitstapjes te wagen die je anders, in je eentje, niet zo snel zou overwegen.